Camelspiders en shitpits

Camelspiders en shitpits

Het dagelijks leven op de kampen Coyote en Hadrian

Dit zijn de persoonlijke herinneringen van Robert-Jan. Hij werd als boordschutter uitgezonden naar Uruzgan van 5 november 2009 tot 21 maart 2010. 

blauw.png

Ik zat daar samen met mijn team van zeven man. We zorgden ervoor dat de infanterie door kon rijden. We hebben verschillende bermbommen (IED's) gevonden. De activiteiten bestonden voor mij voornamelijk uit het werk ‘buiten de poort’. We reden daar patrouilles en deden post-blast onderzoeken, spoorden IED's op, enzovoort. Op zondag beveiligden we vaak de Shura in Deh Rawod, waar ik negen van de tien keer op de grote straat uitkeek. We hebben verschillende zelfmoordterroristen gehad in mijn tijd, waarvan we bij één aanslag zelf aanwezig zijn geweest.

Wij verbleven ook veel op platoon base Coyote, dat nu bekend staat als Razaq. Hier heb ik ongeveer de helft van mijn uitzending gezeten. Vanuit hier reden wij patrouilles richting Mazar en Garam. Ook hielden wij hier vaak vehicle check points en gingen we mee met de Fransen en Afghanen.

Gezellig op Coyote

Het leven op Coyote was heel anders dan op Hadrian, en nog weer anders dan op Kamp Holland waar ik zelf twee keer geweest ben voor een quick reaction force (QRF). Op Tarin Kowt zat de staf en had je je aan allerlei regels te houden. Zo moest je je bijvoorbeeld scheren en een hoofddeksel dragen. Op Hadrian hoefde dit allemaal niet en liep je lekker functioneel in je T-shirt. Op Coyote mocht je zelf bepalen waarin je liep als het maar functioneel was. Het gros liet dus ook zijn baard staan, en niet om te kijken hoe dat stond. Misschien was het gewoon luiheid, wie zal het zeggen. De sfeer was hier ronduit gemoedelijk en iedereen kende elkaar. Als je terug kwam van patrouille deed je wapenonderhoud en onderhoud aan je voertuig. Daarna was je (als je geen wacht had) vrij en kon je meehelpen in de keuken of in de verdere opbouw van het kamp. 

Alles werd geregeld door onszelf van het ontbijt tot aan het diner. Er waren drie wachtposten; Zuid met de uitkijk op de blind spot en Deh Rawod, Zuid-west met uitkijk op Chutu en de chutu-brug en wachtpost Noord-oost met uitkijk richting de vallei en Mazar. Het leven op de wachtpost was erg gezellig. Je leerde elkaar hier echt kennen aangezien je toch een uur of twee met een vreemde opgescheept zit. Als je dit een aantal weken deed dan kende je iedereen en al zijn zorgen en gedachten. Ook de roddels deden hier snel de ronde. Iedereen zat het liefst op Coyote, lekker weg van de hoge rangen en lekker dingen doen met z'n allen. 

Maar, het leven op Hadrian was ook wel weer lekker, het voelde als thuiskomen vanaf die postzegel die Coyote genoemd werd. Er lagen weer postpakketjes te wachten op je en soms brieven vanaf het thuisfront. Ook kon je je peuken voorraad weer aanvullen bij de PX shop en een keer fatsoenlijk douchen en naar de WC gaan. Want douchen op Coyote was 1 minuut: 30 seconden nat worden, dan de douche uit en inzepen, en dan daarna 30 seconden afspoelen. De OPC, de  opvolgend pelotons commandant, stond er soms persoonlijk bij om dit te controleren. Vaak werd er niet gedoucht of even snel gewassen met een plastic flesje met een paar gaatjes erin.

blauw.png
Iedereen zat het liefst op Coyote, lekker weg van de hoge rangen en lekker dingen doen met z’n allen.
— Veteraan Robert-Jan

De WC op Coyote bestond uit een bril met 4 ophangpunten voor een klein plastic zakje waarin je moest poepen (maar absoluut niet in plassen!), want je moest daarna je eigen ontlasting verbranden met diesel in de shitpit, een ton net buiten het kamp. 

En vergeet niet dat je iedere keer moest controleren of er geen slangen of camelspiders onder de bril zaten of in hetzelfde hokje waar jij zat - wat nogal eens voorkwam. Vaak zaten er ook camelspiders bovenop de lamp bij de urinoir (Lees: wasbak waar 2 pallets voor lagen als opstap) als je dan aankwam met je snugpak en je ging plassen boog je je hoofd voorover waardoor de hitte uit je nek vrijkwam... dit merkten die beesten en sprongen daarom in je nek(!!)

Hadrian zelf was prima vertoeven, je had eigenlijk alles wat je nodig had. Ik heb zelf met een collega de kerktoren gebouwd voor de kapel midden op het kamp, van lege pantserfaust kisten. Vaak werden er BBQs georganiseerd. Die BBQ bestond uit een olieton doormidden gezaagd met daarop een rooster gemaakt van HESCO materiaal omsponnen met kippengaas. We waren echter nooit compleet, omdat de drie groepen rouleren met Coyote. 

Het kerkgebouwtje dat Robert-Jan en een collega bouwden op kamp Hadrian. Meer foto's zien die Robert-Jan tijdens zijn uitzending maakte? Volg het instagramaccount van Onze Missie in Afghanistan.

Het kerkgebouwtje dat Robert-Jan en een collega bouwden op kamp Hadrian. Meer foto's zien die Robert-Jan tijdens zijn uitzending maakte? Volg het instagramaccount van Onze Missie in Afghanistan.

Een typische dag

De dag bestond vaak uit opstaan rond een uur of half 8. Dan naar de eetzaal om te ontbijten met verschrikkelijk smerig whole meal bread wat nog zes maanden houdbaar was. De koffie van Supreme was niet te zuipen en de vruchtensappen smaakten zo chemisch als toiletreiniger. Maar goed, je had genoeg te eten en het was voor uitzend-begrippen zeker niet slecht. Het eten in de avond was vaak zelfs nog lekker ook!

Per dag mocht je 1 blikje fris pakken en een Snickers of een Mars. En ook al wilde je dit niet, toch nam je hem mee voor later of voor een van je buddy’s. Wat me ook altijd bij zal blijven zijn de producten die je eindeloos kon pakken: Tucjes, gummibeertjes, Pringles en koka-noodles. In het begin vrat je je hierin helemaal scheel, waarna je de rest van de uitzending niets meer wilde.

Wassen deed je met een waszak die je naar de wasserette bracht, hieraan hingen de meest gekke herkenningsdingen, omdat iedereen dezelfde waszak heeft. Dit varieerde van munitiekisten tot aan slingers. Mijn herkenningsding bestond uit een fel oranje zwarte-pieten muts. 

Als je de was-Afghaan een dollar gaf dan waste hij jouw kleding met prioriteit en kon je het vaak dezelfde dag nog ophalen. 's Avonds was het pikkedonker op Coyote en Hadrian, alleen de trapjes waren met iets rood licht verlicht zodat je de contouren kon zien, dit in tegenstelling tot discotheek Tarin Kowt waar je gewoon open vuur had in vuurtonnen. 

Je had qua comfort en luxe eigenlijk een lijn die begon bij Kandahar waar je echt alles kopen kon, daarna kwam Tarin Kowt waarin je zelfs uit eten kon bij de Echo's, daarna Hadrian waar je niet zelf hoefde te koken, en daarna Coyote waar de bevoorrading slecht was en je vaak een plak kaas per dag mocht - omdat ze in Tarin Kowt de heli al leeggeroofd hadden. 

De omgeving van kamp Coyote.

De omgeving van kamp Coyote.